Kulinarny przemyt

Każdy niejadek pamięta tekst: „nie odejdziesz od stołu, dopóki nie zjesz”, który pobudza dziecięcą kreatywność. Dzięki niemu udało mi się odkryć, że smaki można schować. Jeśli rozdrobnione ziemniaki zmiesza się z surówką z marchwi, przestają smakować ziemniakami, da się je przełknąć i można odejść od stołu i wrócić na podwórko. Oczywiście, eksperymenty mają wpisaną w swą naturę porażkę i niestety, znielubiony przeze mnie rosół wcale nie zrobił się smaczny po dodaniu pół butelki magi.

Rodzice również bardzo często wykorzystują praktyki przemytnicze w żywieniu swoich pociech, a z pomocą przychodzi im blender. I tak przed wybrednym maluchem otwiera się świat zupek-kremów, w których można ukryć nawet najbardziej nielubiane warzywa, byleby miały jakiś kolor i grzanki albo groszek ptysiowy. Swoją drogą, zastanawiające jest, że to głównie warzywa podlegają kulinarnej szmuglerce. Nie słyszałam jeszcze o przypadku, żeby małym niejadkom owijać cukierki sałatą, żeby zechciały je przełknąć.

Teraz już sama decyduję, ile czego zjem i kiedy jestem już najedzona, a mimo to zdarza mi się stosować na samej sobie te przemytnicze sztuczki. I nie chodzi o piwo z sokiem. Głos rozsądku podpowiada mi, że pewne produkty warto mieć w swojej diecie, nawet jeśli nie wpisują się w nasze gusta smakowe. I tak kapustę kiszoną mieszam z kaszą gryczaną, sok z buraka przestaje smakować ziemią po dodaniu soku z grejpfruta, a świeży chrzan przestaje palić w gardło po dodaniu oleju. Jeśli natomiast chcielibyście jeść więcej zielonych liściastych warzyw, a nie macie czasu na komponowanie wymyślnych sałatek, wystarczy takie liście zblendować z bananami i roślinnym mlekiem w hipsterskich szejkach.

Takie przemytnictwo spożywcze to nie tylko oszukiwanie siebie. Mieszanie smaków i kreatywność w kuchni może wnieść dużo świeżości w codzienne menu i zaskoczyć nieoczywistymi smakami.